Hayatım hep engebeli yollardan geçti. Yaşım 21 acının her türlüsüne şahit oldum ve oluyorum.Şahsım sadece aşk çemberinde dolaşmıyor.Yaşadığımız acılar, mutluluklar,hüzünler ,sevinçler ve anılar da mevcut.Yüreğim gittikçe şeffaflaşmaya başladı;Vicdanım yanı başıma oturdu.Duygularım köpürdü.Düşüncelerim beynime çakılıverdi. Babamı düşündüm. Annemi sevdim.Yaşadıklarımı göz önüne getirdim.Yüreklere ulaşmak istedim.Sonra yolda giderken, yolunu kaybetmiş birine yol tarif etmenin hazzını yaşadım.Oğlunu kaybeden babanın feryadına karıştım.Dedim ki ;Birlik olmak varken, dostça yaşamak varken,insana insan gibi muamele göstermek varken,yaralarımız hala dinmez.Neden ölümlü dünyada kalpler hep kırılır ?
Nedenlerde boğuldum !..
Sonra iyi tarafından düşünmek istedim , bu hayatı ...
Aslında hayat güzelmiş de kötüleştirenler varmış.Daha yolun başındayım, asla kendimi şair olarak görmedim. Övünmedim, kibirlenmedim.Kimine göre hanımefendi , kiminin en iyi dostu,sırdaşı;kiminin hiçbir şeyiyim. Çok şükür herkese aynı mesafedeyim.Yıkık duvar, Öksüz sayfa ,umutların ,yarınların,canların bir çatı altında bağdaş kurup birleştiği yüreklerin otağı'' Hep iyi halimizin demlerinde buluştuk''
Devamı »Etiketler: Çayyaş Edebiyat, İlknur Gedik
